Oferta

Jest to proces, dzięki któremu nasz mózg otrzymując informacje ze wszystkich układów zmysłowych (dotykowy, proprioceptywny, przedsionkowy, słuchowy, wzrokowy, smakowy i węchowy) dokonuje ich rozpoznania, segregowania i interpretacji oraz łączy je ze sobą
i z wcześniejszymi doświadczeniami. Na tej podstawie tworzy się odpowiednia do sytuacji reakcja, która zostaje wykorzystana w celowym działaniu. Przy niedostatecznej stymulacji lub jej braku, w korze mózgowej nie tworzą się nowe połączenia synaptyczne w związku,
z czym rozwój dziecka może przebiegać nieprawidłowo lub
z opóźnieniem.

Oto lista typowych zachowań, prezentowanych przez dzieci z zaburzeniami integracji sensorycznej. Zauważenie wyżej wymienionych zachowań powinno być sygnałem do konsultacji z terapeutą SI.

• Jest niezgrabne ruchowo, słabo skoordynowane , ma trudności z samodzielnym ubieraniem się
• Ma problemy z utrzymaniem równowagi, często przewraca się na prostej drodze, wpada na stojące przedmioty
• Ma problemy z koncentracją uwagi, często się rozprasza
• Przyjmuje nieprawidłową postawę przy stoliku (podpiera głowę, zjeżdża z krzesła)
• Jest nadruchliwe, nie może usiedzieć w jednym miejscu, często zmienia aktywności i pozycje ciała
• Jest impulsywne, nadwrażliwe emocjonalnie, rozdrażnione, niespokojne, płaczliwe (trudno zrozumieć przyczynę jego zachowania)
• Ma nadmierne trudności z nauką jazdy na rowerze, hulajnodze
• Przejawia duży lęk przed wysokością lub upadkiem
• Nie lubi się przytulać, nie toleruje niespodziewanego dotyku lub dąży do mocnego kontaktu fizycznego
• Nie toleruje zabiegów higienicznych i pielęgnacyjnych (np. obcinanie paznokci, włosów, mycie głowy, smarowanie kremem, czyszczenie nosa)
• Nie lubi metek w ubraniach
• Unika brudzących zabaw, nadmiernie zwraca uwagę na brudne dłonie
• Nieadekwatnie dopasowuje siłę do zadania
• Porusza się nieadekwatnie do sytuacji (zbyt wolno, zbyt szybko)
• Uwielbia ekstremalne przeżycia, nie zwraca uwagi na niebezpieczeństwo
• Wykazuje trudności szkolne (np. czytanie, pisanie, wycinanie, rysowanie)

Zanim Dziecko rozpocznie terapię SI musi zostać zdiagnozowane pod kątem rozwoju procesów sensorycznych.

Diagnoza Integracji Sensorycznej prowadzona jest przez uprawnionego terapeutę SI i odbywa się podczas 4 spotkań: 

1. Szczegółowy wywiad z Rodzicem (pytania dotyczące przebiegu ciąży, porodu, rozwoju dziecka w niemowlęctwie, przebytych chorób i problemów zdrowotnych), uzupełniany jest również kwestionariusz sensomotoryczny
2. Praca z Dzieckiem – pierwsze spotkanie, podczas którego  terapeuta prowadzi obserwację swobodnej i kierowanej zabawy oraz obserwację kliniczną
3. Praca z Dzieckiem – drugie spotkanie, podczas którego  przeprowadzane są  Standaryzowane Polskie Testy Integracji Sensorycznej
4. Podsumowanie diagnozy – spotkanie z Rodzicem, omówienie wyników przeprowadzonych badań. 

Właściwa i dokładna  diagnoza to podstawa, uzależniony jest od niej cały późniejszy proces terapeutyczny, dlatego tak ważna jest szczerość i zaufanie w stosunku do terapeuty przeprowadzającego badanie.

Do rozpoczęcia procesu terapii integracji sensorycznej  potrzebna jest pisemna diagnoza. Na jej podstawie terapeuta dobiera ćwiczenia i aktywności odpowiednie do aktualnych możliwości Dziecka, tym samym dając mu możliwość osiągania małych sukcesów, co jest wysoko motywujące do dalszej pracy.

Zajęcia prowadzone są w specjalnie do tego przeznaczonej sali, wyposażonej w specjalistyczny sprzęt i pomoce terapeutyczne stworzone do jak największej rekrutacji i stymulacji zmysłów w trakcie terapii.

Oprócz cyklicznych zajęć wykonywanych w gabinecie zalecane są również ćwiczenia w domu, tzw. dieta sensoryczna, która przygotowywana jest przez terapeutę dla każdego Dziecka indywidualnie i omawiana z Rodzicem. 

Na terapię SI nigdy nie jest za późno ale należy pamiętać, że im wcześniej rozpocznie się proces terapeutyczny, tym szybciej możemy oczekiwać zadowalających efektów. 

Jeżeli zauważamy, że zachowanie naszego dziecka jest inne niż jego rówieśników, coś nas niepokoi w jego rozwoju i funkcjonowaniu, zawsze warto skonsultować się ze specjalistą.

Może okazać się, że niekoniecznie są to szeroko rozumiane zaburzenia przetwarzania sensorycznego a jedynie drobne nieprawidłowości wynikające z wieku rozwojowego Dziecka i przy niewielkim, kierowanym wsparciu szybko uda się je zniwelować.

W terapii jednym z najważniejszych elementów jest Współpraca terapeuty i Rodziców. Bowiem to oni przebywają z Dzieckiem na co dzień, uczą go najważniejszych rzeczy, są dla niego wzorem do naśladowania. Należy pamiętać, że aby odnieść sukces trzeba być systematycznym. Terapia która odbywa się w gabinecie (raz czy nawet dwa razy w tygodniu) nigdy nie przyniesie zamierzonego efektu równie szybko jak regularna terapia w gabinecie oraz systematyczne ćwiczenia w domu. Są to ćwiczenia przekazywane przez terapeutę, które mają ułatwić i przyspieszyć drogę dziecka do osiągnięcia wyznaczonego celu.

Obserwując własne dziecko, nawet jeżeli nie znamy się na zaburzeniach SI i strategiach terapeutycznych, możemy posłuchać własnego instynktu i zorganizować mu przestrzeń w taki sposób, aby nie była dla niego przytłaczająca i nie pogłębiała problemu.

Ważne jest aby, zachować spokój, nie denerwować się na Dziecko i jego zachowanie, które niejednokrotnie może odbiegać od przyjętych norm. Porównywanie z rówieśnikami też nie jest dobre, może jedynie doprowadzić do obniżenia poczucia wartości danego Dziecka.
Starajmy się nie robić niczego na siłę i wbrew jego woli, nie wypominać błędów, chwalić za wszystkie drobiazgi, które udało się Dziecku zrobić dobrze. Nie wyręczajmy a zachęcajmy do maksymalnej możliwej samodzielności. Próbujmy wczuć się w odczucia dziecka, aby łatwiej było je zrozumieć i pomóc zmienić. Dziecko, które boryka się z trudnościami w jakiejkolwiek sferze potrzebuje przede wszystkim wsparcia i zrozumienia ze strony swoich najbliższych.

Pamiętajmy, że respektowanie granic, które stawia dziecko jest pierwszym krokiem do tego by czuło się bezpiecznie i małymi krokami pokonywało swoje lęki.